Annem her gün arıyor, her gün "nasılsın" diye soruyor. Ben de "iyiyim" diyorum. İyi değilim ama bunu ona söyleyemem, üzülür.

Evlendikten sonra kayınvalidem her şeye karışmaya başladı. Eşim "annem böyledir" diyor. Ben de susuyorum. Ama içimde birikiyor.

Kardeşim her zaman daha başarılı, daha sevilen oldu. Ben de sevindim onun için. Ama bazen içimde bir şey sıkışıyor, söylemesi zor.

Babam hiç "seni seviyorum" demedi. Ama hasta olduğumda ilk o kalktı yanıma. Belki bu onun dili.

Annem hastalandı. Ben uzaktayım. Her gece telefon açıyorum ama yanında olamıyorum. Bu suçluluk bitmeyecek sanırım.

Annem ve babam sürekli tartışıyor. Ben ortada büyüdüm. Evlenmeye korkuyorum şimdi, haklı mıyım?